LITURGIA SŁOWA BOŻEGO  

   

BIBLIA MP3  

   

Warto przeczytać  

AUTOR
Ks. dr hab. Zbigniew Wolak
>> czytaj więcej... <<

Rozważania publikowane
na naszej stronie
=>> ZOBACZ <<=

   

Felietony /archiwum/  

>> czytaj więcej... <<

Śp Ks. Proboszcz
mgr Wiesław Jemioło
/autor/

   

MÓL KSIĄŻKOWY POLECA  

ARCHIWUM

/ŚP. Wiesław Kutek/
Kto czyta - żyje wielokrotnie
Kto zaś z książkami
obcować nie chce -
na jeden żywot jest skazany

   

MISJE W KAZACHSTANIE  

NASZ RODAK NA MISJACH
W KAZACHSTANIE


Ks. mgr Piotr Kluza

   

Ciekawe Linki  

Cmentarz parafialny w Wierzchosławicach

   

Kancelaria parafialna jest miejscem kontaktów duszpasterza z wiernymi.

Każda parafia posiada osobowość prawną. Oznacza to m.in., że może wydawać dokumenty o charakterze prawnym.
Znaczenie prawne mają tylko te dokumenty, które zostały podpisane przez proboszcza lub jego zastępcę (wikariusza wz. proboszcza) i opatrzone pieczęcią parafialną (por. kan. 535 § 3 KPK).
W kancelarii prowadzone i przechowywane są między innymi księgi ochrzczonych, małżeństw i zmarłych oraz:
księga metryk zastępczych,
księga zawierająca wykaz przyjmujących Pierwszą Komunię świętą,
księga bierzmowanych,
księga przyjmujących sakrament chorych,
książka zapowiedzi przedślubnych,
księga intencji mszalnych,
księga nawróconych,
książka ogłoszeń parafialnych,
dziennik korespondencyjny,
książka inwentarzowa,
książka kasowa,
kronika parafialna.

Dokumenty wymagane przy załatwianiu spraw urzędowych w kancelarii parafialnej w związku z chrztem dziecka:

  • Odpis skrócony aktu urodzenia - z Urzędu Stanu Cywilnego
  • Dla rodziców chrzestnych - z parafii, gdzie mieszkają - zaświadczenie od Ks.Proboszcza, że są osobami religijnymi i mogą podjąć obowiązki matki chrzestnej lub ojca chrzestnego
  • Należy podać datę ślubu kościelnego rodziców dziecka przyjmującego chrzest, rok urodzenia rodziców, adres zamieszkania

Dokładne dane rodziców chrzestnych - adres zamieszkania; miejscowość, ulica, numer domu, rok urodzenia

  1. Nie można bezwarunkowo uzależniać ochrzczenia dziecka od zawarcia sakramentalnego małżeństwa przez jego rodziców. Dziecko powinno być ochrzczone, jeżeli istnieje uzasadniona nadzieja jego katolickiego wychowania, o czym mowa w kan. 868 § 1, 20 KPK i art. 214 Statutów . Potwierdzeniem uzasadnionej nadziei na katolickie wychowanie dziecka może być deklaracja przynajmniej jednego z rodziców lub chrzestnych, faktyczny wpływ na wychowanie dziecka jego dziadków lub wpływ wspólnoty religijnej. W przeciwnym razie należy chrzest odłożyć.
  2. Potwierdzeniem kwalifikacji kandydata do funkcji chrzestnego spoza parafii jest stosowne świadectwo wydane przez proboszcza jego parafii.
  3. Tylko wtedy należy odmówić powierzenia funkcji chrzestnego osobie, która nie spełnia wymogów określonych w prawie (por. kan. 874 KPK), jeżeli wyczerpane zostały wszystkie możliwości usunięcia istniejących braków.
  4. Chrzest osób dorosłych powinien być poprzedzony okresem katechumenatu, zgodnie z przepisami zawartymi w Obrzędach chrześcijańskiego wtajemniczenia (nr 14-20).
  5. Na marginesie aktu chrztu odnotowuje się fakty powodujące zmianę stanu kanonicznego danej osoby: adopcję, bierzmowanie, święcenia, ślub wieczysty, zawarcie małżeństwa, stwierdzenie nieważności małżeństwa, uzyskanie dyspensy od małżeństwa niedopełnionego oraz konwalidację związku małżeńskiego.
  6. Metrykę chrztu osoby adoptowanej wydaje się w pełnym brzmieniu (z uwzględnieniem faktu adopcji) tylko w przypadku, gdy jest ona potrzebna do załatwienia formalności przed ślubnych.
  7. Księgę metryk zastępczych prowadzi się na wzór księgi ochrzczonych, jednakże w jednym egzemplarzu. Metrykę zastępczą sporządza się w przypadku niespisania aktu w księdze parafii chrztu lub niemożności uzyskania metryki, a także w przypadku przejścia do Kościoła katolickiego z innego wyznania chrześcijańskiego. Metrykę zastępczą należy odtworzyć na podstawie zaprzysiężonego oświadczenia osoby zainteresowanej, jeżeli była ochrzczona jako dorosła, albo na podstawie za przysiężonego zeznania jednego wiarygodnego świadka lub urzędowego dokumentu (wystawionego np. przez wspólnotę niekatolicką). Jeżeli w żaden z powyższych sposobów nie można stwierdzić faktu chrztu, dowodem może być domniemanie oparte na przekonujących przesłankach. Pomocą w tej sprawie może być: fotografia chrztu, pamiątkowy obrazek, pamiątka Pierwszej Komunii świętej, świadectwo bierzmowania itp. Na marginesie aktu w księdze metryk zastępczych należy odnotować na podstawie czego sporządzono metrykę zastępczą, a jej odpis przekazać osobie zainteresowanej.

 Dokumenty potrzebne do załatwienia spraw związanych zawieraniem sakramentu małżeństwa.

  1. Miejscem zawarcia Sakramentu Małżeństwa jest Parafia stałego miejsca zamieszkania narzeczonej, gdzie załatwia się formalności przedślubne.
  2. W kancelarii parafialnej należy przedłożyć:
    - metrykę Chrztu św. (nie starszą niż 3 miesiące),
    - świadectwo Bierzmowania i znajomość daty I Komunii świętej,
    - dowód osobisty,
    - dokumenty konkordatowe, stwierdzające stan wolny z USC - (małżeństwo konkordatowe – dokumenty są ważne tylko 3 miesiące, od dnia ich wydania przez USC ),
    - kserokopie świadectw z oceną nauki religii ostatniej klasy: szkoły podstawowej, szkoły średniej,
    - świadectwo ukończenia kursu przedmałżeńskiego obojga narzeczonych,
    - ubiegający się o powtórne zawarcie małżeństwa przynoszą akt zgonu współmałżonka (wystawiony w parafii zgonu).
  3. Do kancelarii należy zgłosić się na 3 miesiące przed planowanym ślubem, okres ten obowiązuje wszystkich kandydatów!
  4. Wiek do zawarcia małżeństwa - wymagane jest ukończone 18 lat dla obojga narzeczonych.
  5. Przygotowanie do Sakramentu Małżeństwa:
    - katechizacja z zakresu szkoły podstawowej, gimnazjalnej i średniej,
    - kurs przedmałżeński,
    - dwukrotnie zgłoszenie się w poradni życia małżeńskiego przez oboje narzeczonych,
    - przystąpienie do Komunii św. w dniu ślubu.
  6. Świadkami Sakramentu Małżeństwa mogą być:
    - katolicy, którzy żyją zgodnie z wszystkimi przykazaniami Bożymi i nauką Pana Jezusa,
    - uczestniczą w niedziele i święta we Mszy św. i systematycznie przystępują do Spowiedzi i Komunii św.
  7. Nie mogą być świadkami ślubu:
    - żyjący razem bez ślubu kościelnego,
    - młodzież która nie uczęszcza na katechezę,
    - kto nie przyjął sakramentu Bierzmowania,
    - obojętni religijnie,
    - prowadzący gorszący tryb życia.
  8. Przed Sakramentem Małżeństwa świadkowie powinni:
    - przystąpić do Sakramentu Pokuty, a w dniu Sakramentu Małżeństwa do komunii św.

 

  • Celem kanoniczno-duszpasterskiej rozmowy z narzeczonymi, czyli tzw. badania przedślubnego, jest stwierdzenie następujących faktów:
    tożsamości osób,
    stanu wolnego,
    pewności, że nie ma żadnej przeszkody kanonicznej do zawarcia małżeństwa,
    pełnej wolności w podjęciu decyzji do zawarcia małżeństwa,
    pewności, że strony nie zatajają faktów, które mogłyby w przyszłości w poważny sposób zakłócić ich wspólne życie,
    świadomości stron, że zawierają małżeństwo zgodnie z nauką Kościoła,
    gotowości wypełnienia pozostałych wymogów kościelnego prawa małżeńskiego.
  • Wszystkie formalności przedślubne mogą być załatwiane zarówno w kancelarii parafii własnej narzeczonej, jak i narzeczonego (por. kan. 1115 KPK oraz art. 254 Statutów). Przy czym obowiązuje zasada, że formalności przedślubne załatwia się tam, gdzie ma być zawarty ślub. Decyduje tu faktyczny pobyt, a nie zameldowanie cywilne.
  • Zgodnie z kan. 102 KPK pobyt stały nabywa się przez przebywanie w danej parafii z zamiarem pozostania w niej na zawsze, albo też przez faktyczne zamieszkanie tam przynajmniej przez pięć lat. Pobyt czasowy nabywa się natomiast przez przebywanie w określonej parafii z zamiarem pozostania tam przynajmniej przez trzy miesiące, lub też przez faktyczny trzymiesięczny pobyt.
  • Jeżeli formalności przedślubne załatwiane są w parafii własnej narzeczonego lub narzeczonej, a ślub ma się odbyć w innej parafii, duszpasterz, który przeprowadził badania przed ślubne, wystawia tzw. Licencję stwierdzającą brak przeszkód kanonicznych i zastrzeżeń do zawarcia małżeństwa kanonicznego.
  • Duszpasterz, który przeprowadza badanie przedślubne, powinien zachować dyskrecję oraz kulturę w stawianiu pytań.
  • Podstawowym dokumentem stwierdzającym stan wolny jest aktualne świadectwo chrztu, tzn. wystawione nie wcześniej niż przed sześciu miesiącami. Powinno ono zawierać zapis, że jest świadectwem do zawarcia ślubu i że w akcie chrztu brak jest jakichkolwiek adnotacji.
  • Do stwierdzenia stanu wolnego potrzeba dwóch świadków, którzy znają narzeczonego, przynajmniej od czasu gdy mógł on zawrzeć małżeństwo. Stan wolny i brak przeszkód małżeńskich w razie niemożności przedłożenia metryki chrztu można stwierdzić na podstawie zaprzysiężonych zeznań świadków. W przypadkach wątpliwych należy odnieść się do ordynariusza miejsca.
  • Jeżeli narzeczeni nie mogą przedłożyć metryki, należy upewnić się, czy nie figurują oni w księdze ochrzczonych w parafii urodzenia. Gdy nie ma tam takiego zapisu - należy sporządzić akt znania na podstawie zeznań świadków.
  • Gdy narzeczony nie przedstawia metryki, twierdząc, iż nie został ochrzczony, należy upewnić się, czy w księdze metrykalnej parafii urodzenia nie znajduje się akt jego chrztu. Ponadto należy od rodziców lub innych krewnych odebrać pisemne oświadczenie, że osoba zainteresowana nie została ochrzczona.
  • W przypadku zawierania małżeństw mieszanych osoby ochrzczone w innych Kościołach chrześcijańskich lub wspólnotach wyznaniowych należy prosić o dokument stwierdzający fakt chrztu i ewentualnie zawarcia małżeństwa religijnego bądź tylko cywilnego.
  • W sytuacji gdy katolik zawarł wcześniej cywilny związek małżeński, należy upewnić się, czy ten związek nie został uważniony. Jeżeli nie został uważniony, należy przyjąć od niego i dwóch świadków zaprzysiężone oświadczenie o jego stanie wolnym. W protokole badania przedślubnego należy odnotować fakt rozwodu cywilnego, na podstawie sentencji wyroku sądowego albo odpisu zawarcia poprzedniego małżeństwa z odpowiednią adnotacją z urzędu stanu cywilnego o wyroku rozwodowym. Następnie należy odnieść się do ordynariusza miejsca z prośbą o zgodę na zawarcie małżeństwa kościelnego.
  • W powyższej sytuacji należy upewnić się także, czy z poprzedniego związku nie wynikają jakieś zobowiązania, o czym stanowi kan. 1071 § 1, 30 KPK. Podstawą do rozpoznania stanu faktycznego jest wyrok rozwodowy. Należy upewnić się, czy te zobowiązania są wypełniane i odnotować ten fakt w piśmie skierowanym do ordynariusza miejsca z prośbą o zgodę na pobłogosławienie małżeństwa kościelnego. Zasada ta odnosi się także do ewentualnych zobowiązań wobec dziecka nieślubnego.

Dokumenty potrzebne do załatwienia spraw związanych z pogrzebem:

  • Karta zgonu ( dla celów pochowania zwłok ).  Ten dokument powinien być poświadczony pieczęcią z Urzędu Stanu Cywilnego.
  • Odpis skrócony aktu zgonu  ( z Urzędu Stanu Cywilnego ).
  • Zaświadczenie ze szpitala - od Księdza - że chory w czasie leczenia szpitalnego przyjął sakramenty święte.
  • Po śmierci najbliższej nam osoby, zawiadamiamy o tym fakcie, jak najszybciej Księdza, aby można ustalić dzień i godzinę pogrzebu. Można tego dokonać osobiście lub telefonicznie, jeszcze zanim udamy się do Zakładu Pogrzebowego.
  • Jeżeli rodzina z bardzo ważnych powodów pragnie dokonać ekshumacji zwłok, z naszego cmentarza na inny cmentarz, lub z naszego cmentarza na nasz cmentarz - do innego wspólnego grobu, musi mieć na to zgodę Sanepidu i dokonać ekshumacji w przewidzianym na to ustawowo terminie. Rodzina o takim zamiarze powinna przedtem powiadomić miejscowego Księdza Proboszcza. Szanujemy zmarłych, ich prawo do wiecznego spoczynku. Przy dokonaniu ekshumacji wypadałoby poprosić o odprawienie w możliwym do ustalenia czasie mszy świętej w intencji zmarłej osoby, której doczesne szczątki będą ekshumowane - o wieczny pokój dla niej.

W rozpatrywaniu spraw związanych z pogrzebem należy przejawiać szczególny takt i kulturę. Jednym z obowiązków jest przeto wyrażenie współczucia rodzinie zmarłego oraz słów duszpasterskiego pokrzepienia. Krewnych i przyjaciół zmarłego należy zachęcić do modlitw w jego intencji, zamówienia mszy świętej i odbycia spowiedzi. Gdy śmierć była spowodowana nieszczęśliwym wypadkiem (pożarem, zawaleniem domu, powodzią itp.), duszpasterz powinien okazać rodzinie postawę samarytańską.

  1. Prawo kościelne określa przypadki, kiedy należy odmówić pogrzebu katolickiego. Oznakami pokuty, o których mowa w kan. 1184 KPK i art. 267 Statutów, potwierdzonymi przez świadków, są: prośba o kapłana (choćby nie zdążył przybyć), wzbudzenie zewnętrzne aktu żalu (bicie się w piersi, ucałowanie krzyża, przeproszenie za spowodowane zgorszenie itp.). Nie stanowią podstawy do odmowy pogrzebu takie okoliczności jak: nieregularność wypełniania praktyk religijnych, nieprzyjmowa nie kapłana po kolędzie itp.
  2. Według powszechnego zdania psychiatrów samobójcy nie są w pełni odpowiedzialni za swój czyn. Dlatego nie odmawia się pogrzebu katolickiego zmarłemu, jeśli za życia okazywał przywiązanie do Kościoła.